Aan de succesvolle reeks van Lombardijen is voorlopig nog geen einde gekomen. In een moeilijke thuiswedstrijd tegen het eveneens goed presterende Oude Maas werden met pijn  en moeite de drie punten in de wacht gesleept. De zege betekende winst van de derde periode en deelname aan de nacompetitie.

Lombardijen begon onrustig aan de wedstrijd. Op het slechte veld werd veelal de lange bal gespeeld wat makkelijk verdedigd kon worden door de bezoekers. Omdat ook de defensie van de Varkenoorders zijn mannetje stond werd het een wedstrijd die zich vooral op het middenveld afspeelde. Dit spel leverde aan beide kanten enkele kansen op. Johan Kanters wist een corner bijna binnen te werken terwijl Van ’t Hof gehinderd werd toen hij een voorzet voor het inschieten had. Oude Maas zette hier een schot tegen de paal tegenover. De grootste kans was vlak voor rust voor Baan. De aanvaller kon alleen op de doelman af, maar zijn inzet miste de juiste richting en kon eenvoudig gered worden.

De 0-0 ruststand was voor Lombardijen nog immer voldoende voor de derde periode, maar Oude Maas moest drie punten binnenhalen om zich veilig te spelen. Het beloofde nog een zware tweede helft te worden op Varkenoord. Lombardijen was de eerste ploeg die van zich liet spreken in de tweede helft. De geelzwarten hadden het geluk aan haar zijde. Een correcte sliding op Baan werd tot ongeloof van velen, inclusief Baan zelf, met een penalty beloond. Dit cadeautje werd door Van ’t Hof keurig uitgepakt: 1-0.
 
Oude Maas liet het er niet bij zitten en bleef knokken. Met man en macht ging men naar voren en het was wachten op de gelijkmaker. Tot tweemaal toe wist Lombardijen op de lijn redding te brengen bij gevaarlijk indraaiende corners, terwijl een afstandsschot op de kruising uiteenspatte. De verdiende gelijkmaker kwam er toch uit een indraaiende vrije trap. De bal verdween zonder aangeraakt te worden in de verre hoek en Oude Maas stond gelijk.

De score kon na deze gelijkmaker beide kanten opgaan. Lombardijen kreeg door het aanvallende spel van de gasten veel ruimte waar Nick van Duuren eenmaal bijna van profiteerde. Op het moment dat de spits uit wilde halen bracht een polletje redding voor Oude Maas. Even later kon Lombardijen toch juichen toen Michel van ‘t Hof oog in oog met de doelman de rust bewaarde en de bevrijdende 2-1 binnenschoof.
 
Na de goal was de wedstrijd gespeeld en nam Lombardijen afscheid van Vincent Damink. De vandaag als rechtsback spelende Damink kreeg na vele seizoenen Lombardijen een terechte publiekswissel inclusief bijbehorende bloemen. Even later klonk het eindsignaal en wist Lombardijen dat de periodetitel binnen was. Een groot feest brak los. Champagne en bloemen gingen in het rond, terwijl Damink zijn carrière met nog minimaal twee wedstrijden verlengd zag worden.